درجات دینی

غلبه بر شیطان یک مسأله فردی و اجتماعی است. تا زمانیکه اجتماع نتواند به رشد کامل رسیده و عدالت الهی را بر زمین برقرار کند همه انسانها قادر نخواهند بود بر گناه و شیطان غلبه کنند و اینگونه بسیاری از آنها واجد توبیخ و مجازات نخواهند بود. جامعه ای که در خود زمینه گنهکاری می پرورد از گزند گنهکاران در امان نبوده و نمی تواند خود را کاملا خوشبخت و رها داند. بهترین کسی که انسان را درک می کند و می تواند واسطه ای برای نجات انسان شود خود انسان است پس فرزندانم برای نجات خود هم اکنون از گورهایتان برخیزید و کلیساهای خفته را نیز که در گور خود خوابیده و چون جسمی بی روح یا روحی بی جسم هستند بیدار کنید تا به نجات گنهکاران شتاب کرده و دنیا را به خوشبختی موعود نزدیک کنند.

گمان نبرید که من فردی سیاسی هستم کاملا برعکس من بیشتر از لحاظ معنوی سخن میگویم. هدف و آماج من نیز معنوی است که بیشتر بر دنیای دیگر و دستورات خداوند متمرکز است. اما خوشبختی انسان و وظیفه دینی به دیدگاه فردی محدود نشده و اینگونه ناموفق خواهد ماند. انسان موجودی اجتماعی است و از اجتماع خود اثرپذیر است. او ناگذیر است که در اجتماع زندگی کند و بدون دخالت خدا در اداره جوامع، خوشبختی دولتها و ملتها حاصل نخواهد شد.

در ادیان الهی نیز درجاتی وجود دارد. یعنی افراد می توانند با رعایت شرایط مورد پسند خداوند و انجام اعمال سنگینتر و خالصانه تر از درجات بالاتری نزد خدا بهره مند گردند. بالاترین درجه در ادیان متعلق به پیغمبران است که در حقیقت به جز انتقال پیغامهای خدا مانند بلد و رهبری باید افراد را به سرنوشت مطلوب و مورد نظر خدا که همان خوشبختی همه جانبه و همه نفری انسانها ست راهنمایی و هدایت نمایند. راه خوشبختی و نجات از میان افراد ضغیفتر رد می شود اما افراد ضعیفتر به افراد قوی تر برای نجات و نجات دادن نیازمندند.

Leave a Reply

سروش - سخنگو